బస్సు లో ఓ రాయి

బస్సు లో ఇరుకిరుగ్గా ఉంది, ఒంటి కాలి పై నిలబడ్డాను. గాలి ఆడట్లేదు. ఇంతలో కిటికీ వైపు చూసా. కిటికీకి అడ్డంగా ఒక అమ్మాయి కూర్చొని ఉంది. ఆహా ఈ అమ్మాయి భలేగా ఉందే ! పరిచయం చేసుకుంటే భలేగా ఉంటుందే, కానీ ఎలా?

ఎలా ఎలా అనుకునే లోపల, వెనుక నుండి సీనియర్. ఏ నాన్న, జూనియర్ వా నువ్వు . పేరేంటి, ఊరేంటి, అంటు లక్ష ప్రశ్నలు. నా విషయాలు నీకెందుకు నాయినా, కావాలంటే ఆ అమ్మాయిని అడుగు ఈ ప్రశ్నలన్నీ, నేనూ చక్కగా ఆనందంతో వింటా. ఇలా మనసులో విసుగ్గా అనుకునే లోపల ఇంకో సీనియర్ . అబ్బా, అసలే గాలి ఆడట్లేదు, మళ్లీ వీళ్ళ గొడవ ఒకటి. మళ్లీ మొదటి నుంచి అన్నీ అడిగు బాబు!

ఇంతలో అతనికి ఏమయిందో ఏమో, నన్ను వెళ్లి ఆ అమ్మాయి పేరు బయోడేటా కనుక్కొని రమ్మన్నాడు. బయోడేటానా? అంటే ఏమేమి అడగాలి? వీళ్ళని అడిగితే ఇంక నన్ను ఆడుకుంటారు, అడగకపోతే అది, ఇది అడగలేదా అని మళ్లీ పంపిస్తారు. ఇదేదో బాగుండే, అన్నీ అడగకపోతే ఏంటి, మళ్ళి కలవచ్చుగా ఆ అమ్మాయిని. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది. ఆ అమ్మాయి దగ్గరికి వెళ్ళాను.

నేను : మీ పేరు కొంచం చెప్తారాండి?
అమ్మాయి : నా పేరా , నీకెందుకు చెప్పాలి?
నేను : సీనియర్లు అడగమన్నారండి ? చెప్పకపోతే నన్ను ఆడుకుంటారు మరి.
అమ్మాయి : నేను చెప్పను. అతన్నే రమ్మను ధైర్యముంటే.
(నాకా? తనకా? అంత లేదమ్మా నాకు. పేరు చెప్తే ఈ అమ్మాయి సొమ్ము ఏమ్పోతుందో. ఇలా కాదు, నలుగురు సీనియర్ అమ్మాయిలు ర్యాగింగ్ చేస్తే కానీ ఈ అమ్మాయికి ర్యాగింగ్ అంటే తెలియదు)
నేను : ప్లీజ్ అండి , కొంచెం పేరు , ఊరు , బ్రాంచ్ చెప్పండి. నేనూ వెళ్ళిపోతాను.
అమ్మాయి : సరే, పేరు ఐశ్వర్య రాయి , ఊరు మంగళూరు , బ్రాంచ్ మీది కాదు. ఇలాగే చెప్పు అంది.
నేను : ఇలాగే చెప్పేదా అండి , రాయి గారు? కొంచెం అర్థం చేసుకోండి.
రాయి : (నవ్వుకుంటూ) ఆ ఇలానే చెప్పు
నేను : ప్లీజ్ అండి, చెప్పండి మళ్లీ మిమ్మల్ని కుడా ఆడుకుంటారేమో
రాయి : ఆ అప్పుడు చెప్పచ్చులే, ఇక నువ్వు వెళ్లచు.

ఏమి చేసేది లేక తిరుగుముఖం పట్టా. ఓ రాయి, భలే ఉన్నావనుకున్నా , నన్ను ఇలా ఇరికించేసావు కదా! ఈ సీనియర్ మహానుభావులు ఇక ఏంచేస్తారో చూడాలి!